pomoc humanitarna

Jak Izrael systematycznie dławi pomoc humanitarną dla Palestyńczyków?

23 maja 2026 r. Światowy Program Żywnościowy (WFP) poinformował, że na polecenie izraelskich władz został zmuszony do natychmiastowego zawieszenia wszelkiej współpracy z turecką organizacją humanitarną IHH. Decyzja ta, podjęta przez jednostkę izraelskiego ministerstwa obrony COGAT, w jednej chwili odcięła od pomocy ponad 166 tysięcy Palestyńczyków w Strefie Gazy.

Dowiedz się więcejJak Izrael systematycznie dławi pomoc humanitarną dla Palestyńczyków?

Podsumowanie wiadomości z Palestyny 11.08.2025 – 17.08.2025

Palestyńczycy biorą udział w pogrzebie dziennikarzy, w tym członków ekipy Al-Dżaziry, którzy zginęli w izraelskim ataku. Uroczystości odbyły się przed szpitalem Al-Shifa w mieście Gaza w Palestynie, 11 sierpnia 2025 r. (Zdjęcie EPA)

W Gazie odbyły się pogrzeby czterech dziennikarzy Al Jazeery, w tym korespondenta Anasa al-Szarifa, zabitych w izraelskim nalocie na namiot prasowy przed szpitalem Al-Szifa. W ataku zginęli także reporter Mohammed Qreiqeh oraz operatorzy kamer Ibrahim Zaher i Mohammed Noufal. Organizacja Reporterzy bez Granic i Komitet Ochrony Dziennikarzy potępiły „celowe zabójstwo” i zarzuciły armii izraelskiej systematyczne oczernianie reporterów jako „terrorystów” bez dowodów.

Dowiedz się więcejPodsumowanie wiadomości z Palestyny 11.08.2025 – 17.08.2025

Protest głodowy przed MSZ w Warszawie i pomoc Polski dla Bliskiego Wschodu

Alina Palichleb w trakcie protestu głodowego przed MSZ w Warszawie, 29 lipca 2025

Przez trzy dni Palichleb nie opuszczała schodów przed budynkiem MSZ w Warszawie. Każdego dnia pojawiało się po kilka do kilkunastu osób, by potowarzyszyć jej w proteście, z największym solidarnościowym protestem wystąpił Kolektyw Kefija. Do samego protestu głodowego w drugim dniu dołączyła Julia Kaffka związana z Inicjatywą Wschód.

Dowiedz się więcejProtest głodowy przed MSZ w Warszawie i pomoc Polski dla Bliskiego Wschodu

Sprawiedliwość dla wszystkich

Paszport z orzełkiem Od pół roku oglądam te zdjęcia i nagrania z obowiązku, który sama na siebie nałożyłam. Obowiązku bycia świadkiem. Niektórych obrazów nigdy nie zapomnę. Mężczyzny na gruzach zbombardowanego domu, próbującego gołymi rękami poruszyć zwały strzaskanego betonu, z rozdzierającą rozpaczą nawołującego uwięzione pod nimi dzieci. Czy żyją, czy odpowiedzą? Innego ojca, który przyniósł do szpitala ciało swojego syna w dwóch foliowych torbach. Płaczącej matki, trzymającej w objęciach dwoje niemowląt, ich twarzyczek wyglądających jakby tylko spały. Trzyletniego chłopca z poparzeniami tak głębokimi, że wyżarły mu połowę mięśni ud. Kilkumiesięcznej dziewczynki, której amputowano wszystkie kończyny. Chłopaka podczas zimowej powodzi brodzącego prawie po pas w wodzie, z owiniętym…

Dowiedz się więcejSprawiedliwość dla wszystkich