Od 1948 roku izraelskie władze wykorzystywały między innymi przepisy odziedziczone po mandacie brytyjskim oraz ustawę o mieniu nieobecnych do konfiskowania ogromnych obszarów palestyńskiej ziemi na rzecz żydowskich mieszkańców.

Uchwalona w 1950 roku ustawa o mieniu nieobecnych umożliwiła przejmowanie ziemi należącej do Palestyńczyków, w tym osób posiadających izraelskie obywatelstwo, które zostały wypędzone ze swoich domów i nie mogły do nich wrócić.

Duże obszary należące do Palestyńczyków ogłaszano również zamkniętymi strefami wojskowymi, a następnie przejmowano na podstawie przepisów pochodzących jeszcze z okresu Imperium Osmańskiego.

Według jednego z szacunków spośród 370 żydowskich miejscowości utworzonych w latach 1948-1953 aż 350 powstało na skonfiskowanej ziemi palestyńskiej.

Po przesiedleniu dziesiątek tysięcy palestyńskich obywateli, zniszczeniu wielu ich domów i miejscowości oraz przejęciu znacznej części ziemi władze zaczęły również poważnie ograniczać możliwości rozbudowy palestyńskich miejscowości.

W raporcie z maja 2020 roku Human Rights Watch stwierdziła:

„Dekady konfiskaty ziemi i dyskryminacyjnej polityki planistycznej zamknęły wielu palestyńskich obywateli w gęsto zaludnionych miastach i wsiach, które mają niewiele przestrzeni do rozwoju. Jednocześnie izraelski rząd wspiera rozwój sąsiednich, w większości żydowskich społeczności, z których wiele zbudowano na ruinach palestyńskich wsi zniszczonych w 1948 roku”.

Ograniczenia doprowadziły do poważnego przeludnienia wielu palestyńskich społeczności. Gdy mieszkańcy budują domy bez oficjalnych pozwoleń, aby odpowiedzieć na naturalny wzrost liczby rodzin, budynki mogą zostać przeznaczone do rozbiórki.

W 2018 roku uchwalono tzw. ustawę Kaminitza, która przyspieszyła procedurę wyburzania budynków wzniesionych bez zezwolenia.

Według Arab Center for Alternative Planning w 2020 roku około 15-20% palestyńskich domów nie posiadało wymaganych pozwoleń, a od 60 do 70 tys. budynków było zagrożonych wyburzeniem.

Według danych z 2015 roku 97% nakazów wyburzenia wydanych przez izraelskie sądy dotyczyło palestyńskich obywateli Izraela, mimo że stanowili oni około jednej piątej ludności.

Konfiskata ziemi, ograniczanie rozwoju palestyńskich miejscowości, wyburzanie domów oraz równoczesne wspieranie odseparowanych społeczności żydowskich są częścią polityki określanej jako „judaizacja”.

W ostatnich dekadach polityka ta dotyczyła szczególnie Galilei oraz pustyni Negew. Na południu całe beduińskie miejscowości są niszczone, aby zrobić miejsce dla nowych żydowskich osiedli.

Jednym z najbardziej znanych przykładów jest wieś Umm al-Hiran, której palestyńscy beduińscy mieszkańcy zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów, aby umożliwić budowę nowej żydowskiej miejscowości Hiran.

W 2019 roku ogłoszono także plan dotyczący Negewu, którego realizacja może doprowadzić do przesiedlenia około 36 tys. palestyńskich Beduinów.

W lutym 2018 roku ówczesna minister sprawiedliwości Ayelet Shaked broniła polityki „judaizacji”, mówiąc:

„Uważam, że określenie ‘judaizacja Galilei’ nie jest obraźliwe. Kiedyś mówiliśmy w ten sposób. W ostatnich latach przestaliśmy. Uważam, że jest to uzasadnione, o ile nie narusza pełnych praw arabskich mieszkańców Izraela (…) Są miejsca, w których należy zachować charakter Państwa Izrael jako państwa żydowskiego i czasami odbywa się to kosztem równości”.

Od utworzenia państwa w 1948 roku izraelski rząd stworzył ponad 900 miejscowości dla żydowskich mieszkańców, ale nie utworzył porównywalnych miejscowości dla palestyńskich obywateli, z wyjątkiem niewielkiej liczby planowanych przez państwo miast przeznaczonych dla Palestyńczyków przesiedlonych ze swoich pierwotnych społeczności.

Istnieją również dziesiątki palestyńskich wsi, z których część powstała jeszcze przed 1948 rokiem, których państwo nie uznaje. Nie otrzymują one podstawowych usług publicznych i często nie pojawiają się nawet na oficjalnych mapach.

Według danych z 2017 roku tylko około 3% całkowitej powierzchni kraju znajdowało się pod jurysdykcją palestyńskich samorządów, mimo że palestyńscy obywatele stanowili około 21% ludności.