Palestyna, Wenezuela i Iran stanowią elementy tej samej geopolitycznej gry – dowodzi tego geneza północnoamerykańskiej polityki ingerencji. Aktualna więź pomiędzy USA a Izraelem, zacieśniania jest hegemonicznymi ambicjami, które – w przeciwności do prezentowanej oficjalnie narracji – niesie ze sobą poważne konsekwencje dla suwerenności państw i życia zwykłych obywateli.
Od początku trwającego ludobójstwa Palestyńczyków Izrael terroryzuje i zabija także palestyńskich intelektualistów i artystów. Jak wszystko inne, począwszy od października 2023 r. proces ten radykalnie przyspieszył, ale zastraszanie i mordowanie palestyńskich intelektualistów to od pokoleń „izraelska tradycja” – zmieniają się jedynie metody i intensywność.
43 lata temu libańscy falangiści – przedstawiciele chrześcijańskiej skrajnej prawicy – dokonali, pod nadzorem izraelskiego wojska, masakry wielu setek palestyńskich i libańskich cywilów w obozie dla uchodźców Szatila oraz w przylegającym do niego osiedlu Sabra. Zgromadzenie Ogólne ONZ uznało to zdarzenie za akt ludobójstwa.
Hamas, czasem, owszem, zabija gejów – jeżeli akurat są izraelskimi żołnierzami. W walce. Za to, w jakiej armii służą i jakich zbrodni w jej szeregach dokonują. Nie za to, że są gejami.
Kto nie widział tych memów, nie czytał tych głupich komentarzy? „Geje dla Palestyny to jak kurczaki dla KFC”. Kto nie słyszał opowieści, że Hamas zabija za homoseksualizm przez zrzucenie z dachu? Czy to prawda, że Hamas zabija gejów? Kiedy palestyńskie flagi pojawiły się na zeszłorocznej Paradzie Równości w Warszawie, jeden z polskich aktywistów gejowskich, tych z parciem na szkło, potępiał to na Facebooku, rozciągając nawet odpowiedzialność na wszystkich Palestyńczyków: „Palestyna to organizacja, która zabija gejów”. Rok później trzyma się tego twierdzenia, równie głupio sformułowanego, co nieprawdziwego. Hasbara, pinkwashing i homonacjonalizm Pogłoski, że Hamas zabija gejów pochodzą ze standardowego rozdzielnika hasbary, izraelskiej propagandy. Jej przygotowane z góry…
Gaza Freedom Flotilla – co można tłumaczyć jako „Flotylla Wolności dla Gazy” – to inicjatywa, którą tworzą dziś organizacje humanitarne i propalestyńskie z Kanady, Włoch, Malezji, Nowej Zelandii, Norwegii, RPA, Hiszpanii, Szwecji, Turcji, USA, Irlandii, Brazylii, Australii i Francji. Razem tworzą one koalicję pod nazwą Freedom Flotilla Coalition (FFC, Koalicja Flotylli Wolności).
„Plan odbudowy Gazy” ogłoszony przez Donalda Trumpa 4 lutego br. wywołał burzę zasłużonej krytyki, którą wkrótce spotęgowała publikacja przez amerykańskiego prezydenta skandalicznego materiału wideo. Stworzona narzędziami sztucznej inteligencji kiczowata wizualizacja odbudowanej Gazy wyglądała jak skrzyżowanie Dubaju z Las Vegas, gdzie Trump i Netanjahu piją piwo na plaży, po której hasają półnagie tancerki, co najmniej jedna z nich nawet z brodą.
Marcowym porankiem, przed rozpoczęciem kolejnej wycieczki po palestyńskich obozach dla uchodźców, Hussain zabrał mnie na polski cmentarz w Bejrucie. Nosi on mylącą nazwę „Polski Cmentarz Wojskowy”, choć wielu z 137 pochowanych tu Polaków było cywilami.
15 listopada 2024 r. francuski sąd specjalny wydał korzystny wyrok w sprawie warunkowego zwolnienia z więzienia Georgesa Ibrahima Abdallaha pod warunkiem, że natychmiast zastosuje się do nakazu opuszczenia Francji i nigdy więcej nie wróci do tego kraju. Decyzja zapadła zaledwie kilka dni po 40 rocznicy momentu, kiedy to Abdallah pierwszy raz stał się więźniem we Francji. Jego uwolnienie (planowane wstępnie na 6 grudnia), podobnie jak liczne poprzednie, zostało opóźnione z powodu apelacji „anty-terrorystycznego” prokuratora. Termin ogłoszenia werdyktu w sprawie apelacji ustalono na 20 lutego 2025 r. i dopiero wtedy znany powinien być prawomocny wyrok w sprawie tego – już…
W maju 2019 r., kiedy wyborcy skrajnie prawicowych niemieckich partii zebrali się w Dreźnie, wykrzykując slogany o niemieckich cnotach, jeden z przywódców wiecu miał na sobie błękitny kwiat kukurydzy, kiedyś noszony przez sympatyków partii nazistowskiej, podczas gdy inni powiewali sporymi flagami Izraela. Był to znak czasów: odrodzenia antysemickiego syjonizmu.
9 lipca 2005 Palestyńskie społeczeństwo obywatelskie wzywa do bojkotu, wycofania inwestycji i sankcji przeciwko Izraelowi, dopóki nie zacznie on przestrzegać prawa międzynarodowego i uniwersalnych zasad praw człowieka. Artykuł powstał na podstawie tekstu angielskiego zamieszczonego w książce The Case for Sanctions Against Israel pod redakcją Audrei Lim, Londyn-Nowy Jork: Verso 2012, ss. 23-24. W rok po historycznej opinii doradczej Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (MTS, ICJ)[1], który orzekł, że mur wznoszony przez Izrael na okupowanym terytorium palestyńskim jest nielegalny, Izrael kontynuuje budowę tego kolonialnego muru, całkowicie lekceważąc decyzję Trybunału. Trzydzieści osiem lat od rozpoczęcia okupacji palestyńskiego Zachodniego Brzegu…
„Nie ma w Strefie Gazy niewinnych ludzi” – to słowa izraelskiego ministra obrony z 2018 r. Tekst ukazał się pierwotnie 23 października 2024 r. na łamach Palestine Nexus pod oryginalnym tytułem A Brief History of Gencidal Rhetoric in Israel Before Oct. 7th. Dziękujemy Autorowi za zgodę na publikację przekładu. Stulecie ludobójczych haseł i poglądów przywódców ruchu syjonistycznego Przez niemal sto lat przywódcy syjonistów i Izraela wygłaszali ludobójcze tezy o Arabach i Palestyńczykach. Zaczęło się od oskarżania Palestyńczyków o to, że to oni mają ludobójcze intencje, przyrównując ich do zwierząt, nazistów i Amalekitów. „Nie ma niewinnych Palestyńczyków w Gazie” – by użyć frazy, której używano na długo przed 7 października.…
Mamy do czynienia nie z poważną, choćby i sporną, historiografią, tylko z polityczną mitologią. Gebert wiernie powiela jej założenia od początków syjonizmu do dziś. W czerwcu 2024 „Krytyka Polityczna” opublikowała moje krytyczne omówienie książki Konstantego Geberta Pokój z widokiem na wojnę. Historia Izraela (Agora, 2023). Recenzja wypunktowała największe słabości interpretacyjne i rzeczowe książki, stwierdzając (choć nie dosłownie), że ograniczone rozeznanie autora w historii Izraela i Palestyny oraz ignorowanie przez niego najnowszych ustaleń historiograficznych czyni z jego dzieła szkodliwą dezinformację. Z powodu redakcyjnych ograniczeń mogłem się skupić jedynie na zasadniczych przewinach autora, wiele wątków pozostawiając niedopowiedzianych lub pominiętych, przede wszystkim na powielaniu przez niego przestarzałej,…
Wojna 1967 r. stała się przedmiotem wielu mitów, rozpowszechnionych nie tylko w społeczeństwie izraelskim, ale też w kręgach zachodniej opinii publicznej. W oficjalnej narracji izraelskiej była to wojna, w której Izrael „nie miał wyboru”: musiał walczyć, gdyż znalazł się w sytuacji egzystencjalnego zagrożenia, skazany na zagładę przez wrogich mu sąsiadów. Fakty temu przeczą. Rankiem 5 czerwca 1967 r., o godz. 7:45, Izrael rozpoczął wojnę z Egiptem, z zaskoczenia przeprowadzając atak powietrzny i niszcząc niemal całkowicie potencjał egipskiego lotnictwa wojskowego. Najpierw zbombardowane zostały pasy startowe egipskich baz, potem samoloty bojowe, które nie mogły poderwać się do lotu. Później Izrael przeprowadził podobny atak na bazy lotnicze…
Józef Piłsudski napadał na pociągi, Ignacy Mościcki konstruował bomby. Również wszystkie nasze powstania narodowe były przemocą skierowaną przeciwko władzy, która uważała się za legalną i wieczną, i która za taką była uważana przez świat. Świat miał wówczas dla Polaków jedną radę: żeby przestali się buntować i pogodzili z rzeczywistością. Rankiem 23 kwietnia, punktualnie o godz. 5:40 na peron Dworca Głównego we Wrocławiu wtoczył się pociąg. W chwili, gdy zaczęli z niego wysiadać pierwsi pasażerowie, dał się słyszeć potężny huk, a przechodniom znajdującym się w pobliżu dworca ziemia zatrzęsła się pod nogami. Eksplodowała bomba znajdująca się w walizce pozostawionej na peronie, zabijając cztery osoby…
Dzisiaj, kilka dni po 76. rocznicy Nakby (będącej w gruncie rzeczy nie zamkniętym wydarzeniem historycznym, a procesem, który trwa i znacznie przyśpieszył w ostatnich siedmiu miesiącach) również ja pozwolę sobie zaprezentować kilka tekstów źródłowych. Tych, których zabrakło w artykułach „Karty”, celebrujących w ubiegłym roku okrągłą rocznicę powstania Izraela. To nie będą głosy przynoszące „historiozoficzną otuchę”, jak te, które wedle słów jej redaktora naczelnego zaprezentowała „Karta”. To będą głosy z Nakby. Z zamiarem napisania tego tekstu nosiłam się od roku. Wtedy w moje ręce trafił 115. numer kwartalnika historycznego „Karta” (wiosna 2023). Gdy ów numer się ukazał, Palestyńczycy rozproszeni po całym świecie i ci,…
Spotkałem kolegę, lekarza z Warszawy pochodzącego z Gazy, który opowiedział mi o możliwości zorganizowania wyjazdu dla bliskich przez biuro Ja Hala. Cena to 5 tys. dolarów za dorosłą osobę i 2,5 tys. dolarów za dziecko do lat 16. W pewnym momencie stało się to wiedzą powszechną wśród Palestyńczyków mających rodziny w Gazie, a ci, którzy nie byli w stanie sami zebrać takich kwot, zaczęli organizować zbiórki w Internecie. Przed katastrofą Mój ojciec urodził się w 1940 roku w Askalanie, znajdującym się ówcześnie w Mandacie Palestyny, którym rządzili Brytyjczycy. Obecnie to izraelskie miasto Aszkelon. Dziadek mojego ojca był imamem w lokalnym meczecie, a mój dziadek rolnikiem, jego małe gospodarstwo obejmowało niecałe dwa…
Dokładnie tydzień temu w Warszawie znów zawyły syreny, upamiętniając kolejną rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim. To tam 81 lat temu ludzie skazani na zagładę, bo byli Żydami, chwycili za broń (taką, jaką mogli zdobyć), by stawić czoła swoim oprawcom w ostatnim akcie heroizmu – albo rozpaczy. Obchodom tej rocznicy od lat towarzyszy akcja Żonkile organizowana przez muzeum Polin pod hasłem „łączy nas pamięć”. Istotnie, pamięć łączy ludzi i tworzy wspólnoty. Dlatego właśnie pamięć staje się polem walki, a pamięć zdobyta i okiełznana sama staje się orężem, co kolejny raz unaoczniły obchody 19 kwietnia. Chyba żaden inny…
KALENDARZ