Palestine Cinema Days

Wielokrotnie nagradzana reżyserka Julia Bacha uchyla rąbka tajemnicy, ukazując ruch konserwatywnych ustawodawców i lobbystów w Stanach Zjednoczonych, którym udaje się ograniczać wolność słowa. Trzydzieści trzy stany wprowadziły przepisy antybojkotowe, które wymagają od osób i firm ubiegających się o kontrakty publiczne podpisania zobowiązania o niebojkotowaniu Izraela. Dziennikarz z Arkansas, prawnik z Arizony i logopedka z Teksasu, którzy usłyszeli, że muszą wybierać między pracą a przekonaniami politycznymi, wszczynają batalię sądową. Ich historie dotykają sedna palącego problemu narodowego i pokazują, jak prawo do wolności słowa może zostać na nowo zdefiniowane w społeczeństwie amerykańskim na pokolenia.

Po ucieczce z obozu dla uchodźców w Libanie palestyńscy kuzyni Chatila i Reda trafiają do Aten, gdzie żyją w zawieszeniu, pozbawieni perspektyw i poczucia przynależności. Marząc o dotarciu do Niemiec i rozpoczęciu nowego życia, próbują zdobyć pieniądze na fałszywe paszporty, wikłając się w kolejne ryzykowne przedsięwzięcia. Z czasem ich desperacka walka o lepszą przyszłość wymyka się spod kontroli, zmuszając ich do przekraczania kolejnych granic - także własnych. Debiutancki film fabularny Mahdiego Fleifela to emocjonujący dramat z elementami thrillera, inspirowany prawdziwymi zdarzeniami i łączący wrażliwość kina dokumentalnego z energią hollywoodzkich filmów lat 70.

Przewrotna i medytacyjna opowieść o Palestyńczykach i Palestynkach zbierających dziko rosnące rośliny jadalne - ’akkoub i za’atar, których zbiór regulowany jest przez izraelskie przepisy delegalizujące zbiory, wymierzone w pradawną więź narodu palestyńskiego z jego ziemią. Ograniczenia prawne zakazują zbierania dzikiego ’akkoub - rośliny przypominającej karczocha - oraz za’ataru (tymianku), a ich łamanie doprowadziło do mandatów, grzywien i procesów setek osób przyłapanych na zbieraniu tych rodzimych roślin. Dla Palestyńczyków przepisy te stanowią ekologiczną zasłonę dla regulacji, które jeszcze bardziej oddalają ich od własnej ziemi, podczas gdy przedstawiciele izraelskich władz powołują się na swoją wiedzę naukową i obowiązek ochrony przyrody. Podążając za roślinami - od dzikiej przyrody do kuchni, od pościgów między zbieraczami a patrolami ochrony przyrody po obronę w sądzie - „Foragers” ukazuje przekazywaną z pokolenia na pokolenie miłość, radość i wiedzę związaną z tymi tradycjami, a także opór Palestyńczyków i Palestynek wobec izraelskich prób delegalizacji - jeszcze jednej z wielu form ich prześladowania.

Trzy taśmy MiniDV z życia w Strefie Gazy z 2001 roku zostały niedawno ponownie odkryte. Nagrania te stanowią obecnie świadectwo miejsca i czasu, których już nie ma. To, co zaczęło się jako poszukiwania byłego towarzysza więziennego z 1989 roku - człowieka zagubionego w czasie i wojnie - doprowadziło do nieoczekiwanej podróży z północy na południe Gazy z Hasanem, lokalnym przewodnikiem, którego los pozostaje nieznany. Kamera, przemierzając ulice i krajobrazy Gazy, rejestruje ulotne chwile życia codziennego - fragmenty rzeczywistości, która uległa nieodwracalnej destrukcji. Film „Gaza. List z przeszłości” przekształca ten zapomniany materiał w filmową refleksję nad pamięcią, stratą i upływem czasu, ukazując Gazę z przeszłości i życie, które może nigdy nie zostać odnalezione.

Poruszający dramat na podstawie powieści Ghassana Kanafaniego o tym samym tytule, którego akcja rozgrywa się w 1967 roku, niemal dwie dekady po Nakbie. Saeed i Safiyya, palestyńskie małżeństwo wysiedlone z Hajfy w 1948 roku, odwiedzają swój dawny dom. Mieszkająca w nim Miriam, ocalała z Holokaustu, a obecnie obywatelka Izraela, wpuszcza ich do środka. Wraz z mężem zamieszkała tam wkrótce po tym, jak palestyńska para została wypędzona. Bohaterowie wracają do Hajfy w nadziei, że dowiedzą się czegoś o swoim synu Khaldunie, którego pozostawili w domu pewnego kwietniowego poranka w 1948 roku, nie zdając sobie sprawy, że żadne z nich nie będzie już mogło tam wrócić. Wkrótce odkrywają, że porzucone niemowlę zostało adoptowane przez Miriam i jej męża, którzy nadali mu hebrajskie imię - Dov. Dziś młody mężczyzna jest żołnierzem izraelskiej armii. Ich spotkanie konfrontuje całą trójkę z bolesną, wspólną historią, stawiając pytania o stratę, wysiedlenie, tożsamość i odpowiedzialność oraz ukazując trwałe, ludzkie konsekwencje Nakby.

Przejmujący i poetycki portret palestyńskich uchodźców żyjących w libańskich obozach na początku lat 80. Malas prosi ponad 400 osób - dzieci, kobiety, osoby starsze i bojowników - o opowiedzenie swoich snów, odsłaniając świat wewnętrzny ukształtowany przez wygnanie, pamięć, wojnę i tęsknotę za Palestyną. Filmowany w obozach Sabra, Szatila, Burdż al-Baradżina i Ajn al-Hilwa, film ukazuje społeczność zawieszoną między przeszłością a teraźniejszością, tuż przed tragicznymi wydarzeniami 1982 roku - drugiej izraelskiej inwazji na Liban, kiedy to izraelskie wojska wkroczyły do południowego Libanu, docierając aż do Bejrutu. Łącząc intymne świadectwa z osobistym dziennikiem procesu twórczego, „Sen” przekształca setki głosów w poruszającą refleksję nad wygnaniem, utratą i niezłomną siłą marzeń.

Przełomowy dokument palestyńskiego kina rewolucyjnego, nakręcony w libańskich obozach dla uchodźców pod koniec lat 60. XX wieku. Film, będący odpowiedzią na słowa Goldy Meir o tym, że Palestyńczycy „nie istnieją”, łączy obrazy codziennego życia w obozach, izraelskich bombardowań i szkoleń bojowników z poetyckim komentarzem i eksperymentalnym montażem. Abu Ali pokazuje palestyńskie doświadczenie wygnania i oporu, wpisując je jednocześnie w szerszą historię walki z kolonializmem i imperializmem. Ocalony z ruin Bejrutu po 1982 roku - po drugiej izraelskiej inwazji na Liban - film stał się jednym z fundamentów palestyńskiej kinematografii. Przez lata niemal niedostępny, w 2003 roku doczekał się symbolicznego pokazu w rodzinnej Jerozolimie reżysera.

Kiedy palestyński filmowiec mieszkający w Szkocji odkrywa rzadko pokazywane szkockie archiwum filmowe dokumentujące palestyńskie dzikie kwiaty, postanawia odzyskać te materiały. Ten czuły esej filmowy stawia pytania o rolę obrazu jako narzędzia zarówno świadectwa, jak i przemocy, ukazując złożone relacje między ludźmi a ziemią.

Film śledzi losy Fidaa Abu Maryam, która wykorzystuje opowiadanie historii jako formę psychologicznej pierwszej pomocy. Zbiera świadectwa kobiet w Gazie, przekształcając ich głosy w żywe archiwum feministycznej pamięci, które przeciwstawia się wymazywaniu i pozwala odzyskać poczucie własnego „ja” pośród zniszczenia.

W obozach dla osób przesiedlonych w centralnej i południowej Gazie kobiety spontanicznie gromadzą się, by dzielić się doświadczeniem tego, jak ludobójstwo odbiera im człowieczeństwo i prywatność, zmuszając je do przywracania dawnych rytuałów, by w warunkach życia w odsłoniętych namiotach odzyskać poczucie własnego ciała i godności.

Historia Mahy Abu Ammouneh, przesiedlonej matki, która w samym środku ludobójstwa staje się dla swoich dzieci jednocześnie matką, nauczycielką, lekarką i schronieniem. Dzięki wyobraźni i zabawie, pośród ruin i z niczego tworzy dla nich namiastkę życia, chroniąc je przed lękiem i budując bezpieczniejszy świat.

Film śledzi losy Nour, palestyńskiej dziennikarki żyjącej w warunkach ludobójstwa, rozdartej między relacjonowaniem wydarzeń z pierwszej linii a doświadczeniem przesiedlenia. Życie w namiocie obnaża kruchość prywatności, cielesności i małżeństwa, zamieniając jej codzienność w cichą walkę o godność, własny głos i człowieczeństwo w obliczu nieustannego zagrożenia.